Léak *

Regie: H. Tjut Dalil (1981)

OK. Ik ben redelijk wat gewend op het gebied van slechte films. Maar dit is echt onbeschrijflijk. Dit is beyond slecht. Niet eens zo slecht dat het leuk wordt. Gewoon afgrijslijk. Het is van de man die ons later de vermakelijke films ‘Lady Terminator’ en ‘Dangerous Seductress’ zou brengen. Die films zijn natuurlijk ook vreselijk slecht als je op conventionele criteria beoordeelt, maar die zijn tenminste nog enorm vermakelijk. Dit niet. Alles is slecht: volstrekt blanco acteren, plotholes zo groot als circustenten, continuïteitsfouten aan de lopende band, belichting die enkel bestond uit 25 grote bouwlampen, speciale effecten die met Paint gemaakt leken, broeken die tot boven de navel opgetrokken waren, mensen die elkaars naam in iedere zin moesten noemen en een heks die zo irritant akelig lachte en bovendien sprak als Yoda dat je er spontaan van moest overgeven. Ik doe het zelden maar ik moest even IMDB raadplegen. Daar stond deze tekst:

Greatest Indonesian Horror Film ever?, 4 January 2004
Author: delbruk

Seriously, how many Indonesian horror films have you come across? This one is the only one I know of and that makes it an interesting watch right off. There is some real creativity here with the flying head and transformation scenes as the story follows a Serpent and the Rainbow kind of plotline. The acting is not bad but the dialogue is hokey (my version was dubbed) but the real success is the soundtrack which varies from spooky to psychedelic rock and the witches cackle which was perfect except overdone. Havent heard a cackle like that since Margaret Hamilton. The films editing is a bit choppy as it combines elements of early 80's f/x ("Tron" style) with Asian martial arts. Overall worth the watch, but not the Indonesian Psycho...but how would I know.

Ik weet het niet. Of deze persoon is mentaal erg zwak, of hij was straalbezopen of het is een grap. Want iemand die dit serieus meent over deze film moet doodgeschoten worden. ‘Léak’ is een misdaad jegens de mensheid. Bah.

Lifespan ***

Regie: Alexander Whitelaw (1974)

Van deze Engels-Nederlandse productie had ik eigenlijk wel een beetje meer verwacht. De Mondo Macabro DVD spreekt van een intrigerende existentialistische thriller, wat het ook is maar toch werkt het allemaal niet erg. Het was zeker leuk dat de film in Amsterdam opgenomen was, het zag er fijn uit en de muziek van minimal componist Terry Riley geeft het geheel een anderwereldlijke sfeer, maar het wil allemaal nergens echt loskomen. Hoofdrolspeler Hiram Keller vertoonde overigens een beangstigende gelijkenis met Scarlett Johansson en Klaus Kinski doet de gehele eerste helft van de film niets anders dan zwijgend rondlopen en sinister kijken – dat kan ie zo goed.

Dangerous Seductress ****

Regie: John Miller (1992)

Al op voorhand deed deze film me denken aan het geweldige ‘Lady Terminator’, al was het maar omdat het me een Indonesische exploitationfilm leek met veel schieten en zwarte magie en het verbaasde me dan ook weinig dat de geweldenaar achter dat kunststukje, Jalil Jackson hier als associate director op de begingeneriek stond. Direct worden we in de actie gestort en eigenlijk komen we daar niet meer uit. Toen een afgehakte vinger het op een wandelen zette, een vrouw onder begeleiding van indrukwekkende blauwe bliksemschichten ten tonele verscheen, we op Evil Dead-achtige point of view shots van een kwade geest getrakteerd werden, er skelettenhanden uit de grond omhoog kwamen waar een beeldschoon wijf uit ontstond, terwijl er en passant nog een hond aan haar skelettenbeen komt kluiven waarna het arme beestje onthoofd en zijn bloed opgezogen wordt, wist ik dat ik me kostelijk zou gaan vermaken met deze volstrekt stompzinnige rolprent.

Het verhaaltje draait om een soort Baywatch babe heks die uit de dood herrijst dankzij een andere Baywatch babe, die vervolgens met de tieten naar voren mannen verleidt, waar de demonische lusten van haar meesteres op botgevierd kunnen worden. Ik noemde niet voor niets Baywatch, want deze serie was ten tijde van deze film ongetwijfeld op zijn hoogtepunt aangezien het duidelijk deels model gestaan heeft voor deze film – er is zelfs een complete sequentie waarin allerlei wulps vrouwelijk vlees door de branding rent, een sequentie waarvan het nut mij volledig ontging, maar die mij sterk terug deed verlangen naar de laagtijdagen van David Hasselhoff en Pamela Anderson. Vermeng dat concept met vampirisme, vlees- en vishaken en Lucio Fulci-style gore en je hebt weer het sublieme alcoholtainment. Ik heb in ieder geval meermalen schaterlachend voor de buis gezeten en moest mezelf soms in de arm knijpen om me ervan te vergewissen dat ik het echt allemaal zag gebeuren op het scherm.

Crazy Love ***1/2

Regie: Dominique Deruddere (1987)

Een Vlaamse coming of age film gebaseerd op enkele werken van Charles Bukowski, maar ik heb nog nooit een letter van Bukowski gelezen dus ik heb geen idee of deze film de sfeer van zijn schrijfselen goed vat. Maar het is zeker een alleraardigste film. Het is er niet een die je volledig uit je stoel blaast, maar een die met herkenbare situaties rustig richting einde kabbelt. Een opmerkelijke film.

Golok Setan ****

Regie: Ratno Timoer (1984)

OK, kan iemand me vertellen wat ik zojuist gezien heb? Want deze uitzinnige Indonesische fantasyfilm is wel het meest heerlijk delirische wat ik in tijden gezien heb. Het heeft iets van doen met een magisch zwaard waarmee de wereldheerschappij verkregen kan worden en een krokodillenkoningin die haar lichaam gebruikt om mannen te rekruteren voor haar zombieleger (dit heb ik allemaal van de DVD hoes). Aan het verhaal kon ik geen touw vastknopen (dit kan ook aan de GHB gelegen hebben) maar dat is altijd een voordeel in dit soort films, het was in ieder geval lekker uitzinnig. Uitzinnigheid is namelijk het sleutelwoord van deze film: er was heel veel vechten, ledematen en mensen vlogen in de rondte, bloed besmeurde aan alle kanten de camera, zelfs stenen konden dienen als luchtvaartuig en ik kan je verzekeren dat het vrij hilarisch is om een man te zien vechten met krokodillen die net als mensen op twee benen lopen. Wat een waanzin!

Il Mulino delle donne di pietra ***

Regie: Giorgio Ferroni (1960)

Je kunt op Mondo Macabro altijd wel vertrouwen om met bijzondere films op de proppen te komen en Italiaans-Franse productie die ook nog eens deels in Nederland gefilmd is vormt daar op zich geen uitzondering op, ook al is het absoluut geen meesterwerk. De film is wat traag en is feitelijk een soort van variant op ‘House of Wax’ met een vleugje ‘Les Yeux sans visage’, zonder natuurlijk het niveau te halen van die Franju film. Erg prettig vond ik het gebruik van decors/locaties en de belichting wat het geheel een prettige sfeer vond geven. Het meest opmerkelijke vond ik echter het jaar waarin deze film gemaakt is, 1960. Hoewel het op zich redelijk tam is en nergens expliciet vond ik het allemaal redelijk zijn tijd vooruit zijn; ik ken in ieder geval weinig (of geen?) films uit deze periode die een zelfde sfeer uitstraling hebben of houding aan de dag leggen: dit heeft meer te maken met een sexploitationfilm uit de jaren ’70 dan met een Val Lewton horror zullen we maar zeggen. Niet briljant allemaal, maar als latenight entertainment zeker geslaagd.

Virgins from Hell ***1/2

Regie: Ackyl Anwari (1987)

Mij was al verteld dat deze Indonesische exploitationfilm nogal uitzinnig is en daarmee is niets te veel gezegd. Het houdt het midden tussen een bikerfilm (van het type H.G. Lewis’s ‘She-Devils on Wheels’) en een Women in Prison film, compleet met alle karakteristieken van beide films. Er zijn veel vrouwen in ultrakorte rokjes, er is seks, schieten, vechten en martelingen (de menselijke barbecue was zeker inventief). De logica moet met vijf pakken Jozo zout genomen worden, maar een kniesoor die daar op let. Een dikke aanrader voor de liefhebber!

Turkish Pop Cinema Double Bill

The Deathless Devil ***1/2

Regie: Yilmaz Atadeniz (1972)

Dit was dan eindelijk mijn eerste kennismaking met die infame Turkse Pop Cinema, een van de meest uitzinnige, trashy en pulpy filmstromingen ooit. En jemig, uitzinnig was dit zeker! ‘The Deathless Devil’ bevat in 84 minuten welhaast meer waanzin dan de complete werken van Doris Wishman, Kuchar Brothers, Ray Dennis Steckler en Troma Studio’s bij elkaar. Het had allemaal iets te maken met een kwade genius, Dr. Satan (een soort van Chinees met sliertsnor die middels zijn bijzonder fraaie robot en wat handlangers de wereldheerschappij wil verkrijgen, maar feitelijk de hele film niets meer doet dan maniakaal lachen, mensen met injecties volspuiten en dingen middels knopjes op afstand laten ontploffen), een uitvinding van een professor waar Dr. Satan op uit is en de inadequate vrienden van de professor die de vuige plannetjes van Dr. Satan moeten zien te verhinderen, daarbij geholpen door iemand die zich kleedt en laat aanspreken als Sherlock Holmes, maar in werkelijkheid een Inspector Clouseau is, compleet met Pink Panther muziek en de helft van de tijd rondwandelt als een soort van mechanische clown. En o ja, er was ook nog een gemaskerde superheld wiens exacte functie in het geheel mij nogal onduidelijk was en wiens onderscheidende kwaliteiten (die een superheld toch immers altijd heeft?) mij ook nooit duidelijk werden, behalve dan dat hij altijd opdook als de nood het hoogst was en zichzelf en anderen met het grootste gemak uit de meest penibele situaties wist te redden. De plot gaat werkelijk zo snel dat als je even met je ogen knippert je het al nauwelijks meer kunt volgen, er wordt lustig gewerkt met allerlei psychedelische kleurenfilters, de muziek is compleet uitzinnig, er is soms een totaal disrespect voor ruimtelijke verhoudingen (er is zelfs een scène waarin twee mensen vechtend vanuit een kantoorruimte in een vloeiende beweging midden op een dak van een wolkenkrabber belanden en weer terug!), mensen duiken soms werkelijk op uit het niets en lijken de meest lange afstanden op lichtsnelheid te kunnen afleggen, het acteerwerk is bij vlagen het meest hysterische wat ik ooit in film gezien heb, om nog maar te zwijgen van alle snelle zooms, krankzinnige camerastandpunten en ridicuul rappe montage. Tel daarbij op wat absurde humor, heel veel rennen, schieten en scheuren met auto’s én gevechten die het beste werk van Bud Spencer en Terrence Hill rivaliseren en je hebt echt het ultieme, krankzinnige, latenight alcoholtainment.

Tarkan vs. The Vikings ***

Regie: Mehmet Aslan (1971)

Meteen maar een tweede Turkse popfilm erin geknald en dit keer is het een heus kostuum spektakeldrama. Het tempo ligt hier beduidend lager dan in die vorige film en deze is helaas ook ietsje minder leuk, maar er valt nog meer dan voldoende te genieten voor de verknipte kijker. Tarkan is een soort van ‘Conan The Barbarian’-achtige figuur die met zijn trouwe herdershond Kurt (waarmee hij op een soort van telepathische manier lijkt te kunnen communiceren en die zelfs op een stoel plaatsneemt om aan tafel van een bord te eten – Wim T. Schippers had het niet kunnen verzinnen) wraak neemt op de Vikings, die zijn andere hond Kurt om zeep geholpen hebben. De leider van deze Vikings ziet er werkelijk nog meer bespottelijk uit dan Gerard Depardieu in die Asterix film en oogt bovendien iets te nichterig om voor wrede Viking leider door te gaan, maar dat mag de pret niet drukken. Helemaal hysterisch wordt het als mensen geofferd gaan worden aan… jawel een grote hongerige octopus die eruit ziet als een kruising tussen de octopus uit Ed Wood’s ‘Bride of the Monster’ en een alien uit Roswell. Onder het motto ‘beter goed gejat dan slecht zelf verzonnen’ worden we getrakteerd op echo’s uit ‘2001: A Space Odyssey’ (compleet met ‘Also Sprach Zarathustra’) en ‘Once Upon A Time in The West’ (ook compleet met muzikaal thema). Een ander hoogtepunt is onder meer de trouwe viervoeter Kurt die eerst een eindje door water zwemt, een grote vikingboot opklautert, tussen allerlei slapende mannen doorloopt, zijn baasje bevrijdt en ook nog een wachter uitschakelt – doe hem dat maar eens na, Lassie. Dan is er nog het moment dat een grommende reus in de zee springt om het heroïsch op te nemen tegen de vervaarlijk uitziende octopus, waarin hij echter wel zijn meerdere moet erkennen, maar het levert een bijzondere onderwatervechtscène op a la Lucio Fulci’s ‘Zombi 2’. En als kers op de taart is er óók nog een Fellini’s ‘Satyricon’-achtig bacchanaal wat echter al spoedig ontaard in een ‘Two Thousand Maniacs’-achtige slachtpartij; dit is echter ook het moment dat de film volledig ontspoort, want ook de vogels gaan op vintage ‘The Birds’ wijze inhakken op de mensen.

Ja ja, in Turkije, daar gebeurde het, dus als je nog eens twee tientjes over hebt, schaf dan vrolijk die Mondo Macabro DVD aan; het staat garant voor drie uur delirisch kijkplezier.

Aswang ***1/2

Regie: Wry Martin & Barry Polterman (1994)

Na enkele grote misbaksels van het Mondo Macabro label, was dit gelukkig weer een schot in de roos; deze bijzondere horrorfilm is namelijk helemaal geen straf om te zien. De film heeft diverse raakvlakken met ‘Texas Chainsaw Massacre’ (en niet alleen dankzij het gezwaai met een kettingzaag), maar is gelukkig ook origineel genoeg om op eigen benen te staan. Het verhaal over een soort van vampier die zichzelf voedt op ongeboren baby’s is in ieder geval redelijk origineel te noemen. De sfeer is lekker naargeestig, zeer geholpen door de puike muziek en de eenzijdige kleurenschema’s. Hier en daar wordt de lowbudget natuur van de film zichtbaar, maar de speciale effecten zijn overtuigend genoeg om smerig te zijn. Zeker een aanrader voor de liefhebber.

The Mansion of Madness *

Regie: Juan López Moctezuma

Tjemig, wat een ellende. De DVD belooft je dan een mix van Fellini, Buñuel, Ken Russell en Monty Python op LSD en dan verwacht je wat zeg maar. Probleem is dat ik nog wel kan zien waar dergelijke claims vandaan komen en waar de film zijn inspiratie vandaan haalt (ik zou Fernando Arrabal nog aan de lijst willen toevoegen), maar dat is het dan ook, het komt werkelijk nergens verder dan stompzinnige imitatie. Het is simpelweg een volslagen stuurloos zooitje dat echt mijn tijd niet waard is. De kapstok van de film (geestelijk gestoorden nemen de macht over in hun 'inrichting') zou uitstekend dienst kunnen doen voor een excessieve fantasmagorie, maar in plaats van de ene verbazingwekkende scène na de andere worden we hier getrakteerd op een volkomen oninteressante schijtzooi. Uniek is de film zeker, maar bloedeloos en oersaai nog veel meer. Tip van de dag: vermijden dit.

Le Diabolique docteur Z ***1/2

Regie: Jess Franco (1965)

Die Gothische horrorfilms van Jess Franco hebben altijd wat en deze (bekend onder vele namen waaronder ook 'Miss Muerte') zonder meer. Het scenario is door niemand minder dan Buñuel scenarist Jean-Claude Carrière neergepend, ook al merk je daar niets van omdat het gewoon een verkapte remake is van die Dr. Orloff films. Maar een Franco film kijk je niet vanwege het scenario. Sterke punten:

- De Expressionistische belichting, decors, gekantelde camerastandpunten geven het geheel een erg prettige sfeer. Er zijn ook enkele mooie POV shots.
- Een vrouw gaat gekleed in een soort van spinnenpakje, zonder meer een van de meest creatieve kostuums die ik ooit in film gezien heb.
- Er is een catfight
- Een vrouw wordt gelijke een leeuw getemd met een stoel
- Vaste Franco acteur Howard Vernon krijgt topbilling ondanks dat ie maar drie scènes heeft.
- Er is redelijk wat naakt en gore voor een film uit deze periode
- De muziek is van Daniel White en dat is feitelijk voor mij reden genoeg om een film te kijken; hij stelt niet teleur.
- Er is een heuse verwijzing naar Robert Bresson en een echo van een Orson Welles film.

Al met al behoort deze film zonder meer tot de bovenste regionen van het Franco universum. Maar ik bedoel, zo'n pakje:

Latidos de pánico *

Regie: Paul Naschy (1983)

Dit was mijn eerste Paul Naschy film, maar wat een vreselijke troep is dit. Ik kan veel hebben op het gebied van lowbudget Euro horror, maar dan moet het of sfeer of veel gore hebben. Welnu, sfeer heeft deze film al helemaal niet en gore ook niet al te veel. Wel wat, maar gewoon te weinig. Het was boven alles gewoon ontzettend saai. Mondo Macabro belooft altijd ‘the wildside of world cinema’ en doorgaans leveren ze dat ook, maar hier helaas niet.

Les Week-ends maléfiques du Comte Zaroff ***1/2

Regie: Michel Lemoine (1974)

Waarom deze horrorfilm in het Engels ‘Seven Women for Satan’ heet mag Joost weten, maar verder vond ik dit een zeer aangename verrassing. De invloeden van deze film zijn overduidelijk: het dromerige existentialisme van Jean Rollin minus de vampieren en het overdadige vrouwelijke schoon met de kleurenfilters van Jess Franco, terwijl een scène waarin een masturberende vrouw voor een drietal spiegels in de weer is met een blauwe boa rechtstreeks uit een Radley Metzger film gewandeld lijkt. De eclectische soundtrack schiet uiteraard weer alle kanten op behalve de logische, iets wat ik altijd wel kan waarderen. Ik was behoorlijk moe en ik twijfelde of ik de film nog wel moest kijken, maar ik ben zeer blij dat ik het gedaan heb, want de dromerige, meanderende sfeer is juist geschikt om half slaperig midden in de nacht te kijken, want dan is de impact van dit soort films maximaal. Voor de conventionele filmkijker is zo’n film een ware nachtmerrie, maar ik heb mijn latenight entertainment erg graag op deze wijze.

For Y’ur Height Only **1/2

Regie: Eddie Nicart (1980)

Deze Filippijnse variant van James Bond staat te boek als een van de meest onzinnige en krankzinnige films aller tijden en daar is geen woord van gelogen. Maar goed, zoiets heb je al snel met het basisgegeven van een dwerg in een Saturday Night Fever-achtig wit maatpak als geheim agent, die vervolgens ook nog zeer bedreven blijkt in karate, schieten, mensen bijten en met een jetpack door de lucht scheren en meer mensen neermaait als Arnie in ‘Commando’. Het enige probleem was dat ik het zeer snel gezien had en het geheel me maar zeer matig kon bekoren. Volgende keer toch maar eerst een fles whisky achterover slaan…

Challenge of the Tiger ***1/2

Regie: Bruce Le (1989)

Dit is een heuse Brucesploitation film, een ‘genre’ waarin de onsterfelijke Bruce Lee weer tot leven komt. Regisseur en hoofdrolspeler Bruce Le (tja…) weet ons op een briljant onzinnige anderhalf uur te trakteren. Het verhaal is werkelijk totaal niet te volgen. Scènes lijken zich in een volstrekt willekeurige volgorde op te volgen, alsof je naar een William Burroughs cut-up film zit te kijken of met een ‘Exquisite Corpse’ verhaal van doen hebt. De Engelse nasynchronisatie brengt zoals altijd een extra dimensie naar de film. Hoogtepunten zijn onder meer:

-een in slowmotion gefilmde topless tennisscène waarin de jetsers van de grietjes smakelijk in de lucht wapperen.
-de sidekick van Le die een soort van Nico Zwinkels is met een Tom Selleck snor. Hij lijkt niet alleen op Nico, maar net als de klusjesman kan ook hij zijn handen maar niet van de vrouwen afhouden.
- de grote baas die zijn triomfantalisme botviert door een Hitlergroet te brengen.
- een kleerkast die zijn tieten kan bewegen.
- Bruce Le die zich op zijn maatje Nico werpt om hem te beschermen tegen een brommer die hem dreigt te overrijden, zelf overreden wordt en daar op geen enkele wijze last van lijkt te hebben.
- een van de booswichten is een soort van ‘Roger Waters tijdens de ‘80s’-lookalike, compleet met kenmerkende zonnebril. De man moet het dragen van deze trendsettende accessoire echter wel met de dood bekopen (dat de gelijkenis overigens geen toeval meer kan zijn, bevestigt het feit dat er tegen het einde van de film op een muur ‘Pink Floyd’ gekrast staat).

Satanico Pandemonium ***

Regie: Gilberto Martinez Solares (1973)

Deze Mexicaanse nunsploitation kon me helaas niet helemaal bekoren – wellicht had ik er gewoon teveel van verwacht. Een non krijgt bezoek van de Duivel en doodt de rest van haar tijd met zelfkastijding, seks en moorden. Dat is essentieel de gehele plot van de film, maar voor een briljant neergepend scenario hoef je dit soort films niet te kijken natuurlijk. Toch viel het allemaal een beetje tegen met de excessen en de subversiviteit. Het is allemaal zeker niet vervelend en visueel is het best strak met mooie kleuren en landschapjes (die soms sterk deden denken aan Powell & Pressburger’s 'Black Narcissus') en ook de soundtrack vol met percussie, orgel en elektronische klanken vond ik fantastisch. Maar het kabbelt allemaal maar wat voort, is het een nogal stuurloze boel en bereikt het nergens een echt hoogtepunt. Leuk midnight entertainment, maar niet fantastisch.

Pembalasan ratu pantai selatan ****

Regie: Jalil Jackson (1988)

Als je begint aan een exploitationfilm uit Indonesië van het Mondo Macabro label, dan weet je dat je je schrap moet zetten voor een hoop onzin. En gelukkig word je dan met ‘Lady Terminator’ niet teleurgesteld. Het verhaal: iets met een op seks beluste godin die een vloek uitspreekt en na jaren bezit neemt van een ander grietje om dan op heuse Arnold Schwarzenegger stijl iedereen overhoop te knallen. Verhaal is natuurlijk niet belangrijk, want het wordt meer dan goed gemaakt door de grote hoeveelheden seks, geweld, actie en zelfs wat heuse magie. De scène waarin het grietje onderwater (!) bezeten raakt van de geest en vervolgens op een vintage kruising tussen Cpt. Kurtz uit ‘Apocalpyse Now’ en Ursula Andress/Halle Berry uit James Bond uit de zee komt gekropen is fantastisch. Dialogen mogen er ook wezen en er zitten enkele pareltjes tussen (‘stop calling me a lady; I’m not a lady, I’m an anthropologist’). Kapsels zijn allemaal ultiem fout, hoewel de bad hairdo contest met stip gewonnen wordt door een kerel met de naam Snake.

De muziek van de Ricky Brothers (urgh) is een soort van foute rip-off van Tangerine Dream, je kunt duidelijk merken dat deze film uit de jaren ’80 komt (zelfs die briljante haarbandjes komen voor!). Halverwege de film gaat echt de versnelling erin en worden we getrakteerd op een non-stop achtbaan van actie en geweld waarin werkelijk alles wat kapot kan ook daadwerkelijk kapot gaat. De film schroomt daarbij niet om elementen uit Cameron’s ‘The Terminator’ schaamteloos over te nemen, inclusief die befaamde oogbal-eruit-wip-scène.

Een echt goede exploitationfilm is echter ook creatief in beeld gebracht en gelukkig zit dat met deze film ook al snor, want visueel gezien is er ook al geen touw aan vast te knopen: merkwaardige groothoekopnames, wazige montage, onduidelijke close-ups, hilarische speed-ups, suf hand-held camerawerk en shots waarvan de reden mij ontging. Het is een groot feest. De scène aan het begin op de boot is al direct een schot in de roos, met vreemde shots van de zijkant van het schip, een shot van de zeilen en dan ook nog eens een op zijn kop shot van water, althans zo zag het er uit. Volledig onverantwoord allemaal, maar die uitzinnigheid gaat er bij mij altijd in.
De term cultfilm lijkt speciaal voor dit soort films in het leven geroepen. Wat een waanzin.