Caged Heat ***1/2

Regie: Jonathan Demme (1974)

Net zoals velen kreeg ook Jonathan Demme (die knakker van ‘Silence of the Lambs’) van B-film magnaat Roger Corman de kans om zijn eerste stapjes op het gebied van regisseren te zetten en het resultaat is deze kunstzinnige WIP flick. Uiteraard loopt de film over van seksualiteit, niet vreemd voor het genre natuurlijk en hoewel het geen ‘Sadomania’ is gaan de gewillige dames vaak uit de kleertjes. Barbara Steele is met haar briljante bril en lelijke maar onvergetelijke smoelwerk zeker een van de meest memorabele kwaadaardige bewaaksters die in dit soort films steevast een rol spelen. De film is redelijk bizar te noemen waarbij enkele droomsequenties een echo van een uitzinnige Fellini in zich dragen. Of het zo bedoeld was weet ik niet, maar ik vond de film nogal humoristisch met soms heerlijk slecht acteerwerk en vreemde momenten. Een van de hoogtepunten hierin was een scène waarin een griet zich grote moeite getroost om eten te stelen voor een vriendin die in de isoleercel zit en dat eten naar beneden moet gooien, daarbij niet beseffende dat een rauw ei een val van zo’n hoogte niet aankan (en daarbij, wat moet iemand in een cel met een rauw ei?). Overigens wordt bij een tweede poging een onschuldig oud vrouwtje zonder enige scrupules over de kling gejaagd wordt, waarbij haar kunstgebit naar buiten vliegt – Demme nam het in deze film niet zo nauw met ‘goede smaak’. Het geheel voelde ook nog eens behoorlijk experimenteel aan, een gevoel wat versterkt werd door de avant-garde soundtrack van John Cale –enkel voor zijn muziek is de film al de moeite waard, zeker omdat het zoveel gebruikt wordt in de film. Nu heb ik nog niet zoveel Women in Prison films gezien, maar dit is zeker wel een van de betere die ik ken.

99 Women ***1/2

Regie: Jess Franco (1969)

Dat dit de moeder is van alle Women in Prison films zoals de DVD hoes van Blue Underground ons wil doen geloven, is natuurlijk gewoon een vuige leugen, maar het zou wel de standaard gaan bepalen voor de jaren die komen zouden en het is bovendien een van de meest vermakelijke WIP flicks die ik tot op heden gezien heb. Regisseur Jess Franco bracht voor deze film een verzameling internationale schoonheden bijeen die allemaal even wulps in de camera kijken, zoals het hoort. Een van de eerste momenten in de film was meteen een zoom, dus ik vreesde even in Franco’s beruchte zoomperiode beland te zijn, maar dat viel gelukkig alleszins mee. Het gaat natuurlijk niet om het verhaal maar om de seks en Franco heeft hier enkele van zijn mooiste seksscènes; hoogtepunt vond ik de seksscène die hij in beeld bracht als ware hij Stan Brakhage met veel extreme close-ups en onscherpe beelden, wat ie vaker mag doen van mij. Ach, ik heb al veel te veel geschreven over deze film, dit moet je niet analyseren maar gewoon kijken. Als was het enkel omwille van de performance van Herbert Lom, wat een fantastische figuur is dat toch altijd.

Virgins from Hell ***1/2

Regie: Ackyl Anwari (1987)

Mij was al verteld dat deze Indonesische exploitationfilm nogal uitzinnig is en daarmee is niets te veel gezegd. Het houdt het midden tussen een bikerfilm (van het type H.G. Lewis’s ‘She-Devils on Wheels’) en een Women in Prison film, compleet met alle karakteristieken van beide films. Er zijn veel vrouwen in ultrakorte rokjes, er is seks, schieten, vechten en martelingen (de menselijke barbecue was zeker inventief). De logica moet met vijf pakken Jozo zout genomen worden, maar een kniesoor die daar op let. Een dikke aanrader voor de liefhebber!

Sadomania **1/2

Regie: Jess Franco (1981)

Ik had eigenlijk erg veel verwacht van deze Women in Prison film van Jess Franco, maar werd feitelijk nogal teleurgesteld. Ik vind Franco op zijn best als ie zich verliest in lang uitgesponnen, kunstzinnige, bizarre en dromerige sequenties, terwijl hier alles behoorlijk rechttoe rechtaan is. De vele lesbische scènes vond ik behoorlijk ongeïnspireerd in beeld gebracht (het filmen via een spiegel maakt het er niet veel beter op), al was het natuurlijk wel leuk dat vrijwel alle vrouwen constant topless door het beeld huppelen – het budget stond blijkbaar geen beha’s of bikini’s toe. Daarnaast had de belofte van de seksuele degeneratie mij wellicht iets teveel doen verwachten, want ik vond dit niet meer of ernstiger dan in een gemiddelde Franco film. Toegegeven, de scène waarin een vrouw verkracht wordt door een hond, waardoor een verder impotente kerel eindelijk zijn vrouw kan bestijgen, is tegelijkertijd zeer memorabel als zeer ziekelijk, helemaal dankzij de romantische klassieke muziek die het geheel begeleidt. Maar een scène kan een film niet redden. Verder wat mooie locaties, vrouwen en cinematografie, plus nog een uitstekende beeldkwaliteit van Blue Underground, maar ik vond het allemaal een zeer hoog ‘been there, done that’ gehalte hebben. Een tegenvaller.