Cobra Woman ***1/2

Regie: Robert Siodmak (1944)

Camp, wat een fantastisch concept is dat toch, ik kan er in ieder geval een geweldige tijd mee beleven. En het maakt natuurlijk helemaal niet meer uit of het bedoeld of onbedoeld camp is, als je iets als camp leest kun je de meest waardeloos slechte films middels camp redden van vergetelheid en katapulteren naar de hoogste regionen van plezierig tijdverdrijf. Deze beruchte film wilde ik al jaren zien en hemeltje, wat een heerlijke onzin is dit. Er is natuurlijk Maria Montez, de exotische schoonheid die niet bijzonder goed kan acteren maar hier zelfs een dubbelrol wordt toebedeeld – het is altijd goed om iemands tekortkomingen uitgebreid in beeld te brengen. Maar het gaat natuurlijk niet om Maria’s acteercapaciteiten, het gaat om haar uiterlijk, zoals deze hele film om uiterlijk gaat, en haar beroemde cobradans. De overdadige decors en kostuums, het uitbundige gebruik van Technicolor, het simpele verhaaltje, de debiele dialogen, het is allemaal even leuk om te zien. Het is een exotische avonturenfilm a la, zeg eens wat, ‘Indiana Jones and the Temple of Doom’ maar dan nog een stukje onzinniger. Maar juist daarom nog veel leuker. Regisseur was niemand minder dan Robert Siodmak, bekend van enkele briljante film noirs onder meer. Voorlopig is ‘Cobra Woman’ mijn favoriete Siodmak film denk ik. Natuurlijk is het niet zijn beste, het stelt zelfs bijzonder weinig voor als film. Maar dat kan me allemaal niks schelen, dit zijn films naar mijn hart. Gaat dat zien!

The Spiral Staircase ***

Regie: Robert Siodmak (1945)

Deze thriller viel me eigenlijk nogal tegen, ik had hier in ieder geval veel meer van verwacht. Aan de chiaroscuro belichting en Expressionistische effecten is duidelijk te zien dat DoP Nicholas Musaraca een bepalende rol gespeeld heeft in het ontwikkelen van de klassieke film noir look (met films als ‘Cat People’ en ‘Out of the Past’), terwijl ook regisseur Robert Siodmak uiteraard zijn sporen in dat ‘genre’ ruimschoots verdiend heeft maar de visuele kant van de zaak was dan ook direct het hoogtepunt voor mij. Ik vond de film verder niet bijzonder spannend, beklemmend of sfeervol en nodeloos traag bovendien. Grootste probleem was echter nog dat de karakters frustrerend onuitgewerkt bleven en de ontwikkeling van het stomme meisje dat dankzij een shock toch weer leert praten wel heel voorspelbaar was. Had veel meer ingezeten volgens mij.

Criss Cross ****

Regie: Robert Siodmak (1949)

Eindelijk deze toch behoorlijk bekende film noir van Robert Siodmak gezien en het is er inderdaad een van de bovenste plank. Beproefde film noir elementen als de voice-over en het gebruik van flashbacks zorgen direct voor het vertrouwde film noir sfeertje, terwijl de muziek van de immer betrouwbare Miklos Rosza de rest doet. Er was ooit een tijd dat ik niets moest hebben van Burt Lancaster, maar inmiddels ben ik volledig omgedraaid en vind ik zijn aanwezigheid een groot voordeel in plaats van een nadeel, zo ook in deze film. Visueel gezien houden regisseur Siodmak, van wie ik tot op heden enkel het eveneens geweldige ‘The Killers’ had gezien en cameraman Franz Planer het behoorlijk rustig en helder, hoewel er gelukkig ook voldoende visuele fratsen in zitten om het toch typisch noir te maken. Ik vond de eerste helft zeker vermakelijk maar een beetje gewoontjes, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt in het laatste half uur waarin dat prettig ontwrichte film noir universum in volle glorie aanwezig is en de film op een bijzonder grimmige noot eindigt. Een toppertje!