Un Gatto nel cervello *

Regie: Lucio Fulci (1990)

Hmmm, tja… weet je, ik ben bij Fulci bereid om een hoop door de vingers te zien, maar ik heb echt geen idee wat ik met dit rommeltje aanmoet. Nu is Fulci natuurlijk nimmer een technisch briljant regisseur geweest, maar dit ziet er allemaal wel heel lelijk uit, waarbij tot overmaat van ramp de typische Fulci sfeer ook nog eens schittert door afwezigheid. Het schijnt zijn meest bloederige film te zijn, dit kan ik nog begrijpen, maar het is allemaal een herhaling van zetten. En dat Fulci zelf de hoofdrol speelt als zichzelf is vast bedoeld als zelfreflexieve parodie, maar ik vond het enkel vermoeiend, zoals de hele film was...

Non si sevizia un paperino ****

Regie: Lucio Fulci (1972)

Deze giallo van Fulci is inderdaad een heel stuk anders dan de andere films die ik van hem gezien heb maar gelukkig ook een van zijn beste. (Vrijwel) geen overdadige gore in deze film, maar dat het toch duidelijk een Fulci film is, was voor mij te zien aan de vele subjectieve point of view shots die de regisseur leek te prefereren en het feit dat de film soms behoorlijk gruwelijk is, hoewel hier dus meer gesuggereerd dan echt getoond, is uiteraard typisch Fulci – slechts weinig regisseurs komen op de proppen met kindertjes die vermoord worden en het geheel kwam soms op mij over als een gestoorde variant van Fritz Lang’s ‘M’. Hij bezat ook de zeldzame kwaliteit om momenten te creëren die je echt naar de strot grijpen, momenten die je echt lang bijblijven en de lang opgerekte sequentie waarin de vrouw met een ketting gegeseld wordt, is een van de meest memorabele momenten die ik tot op heden in Fulci gezien heb, waar de muziek overigens niet weinig aan bijdroeg. ‘Don’t Torture a Duckling’ is absoluut een dikke aanrader dus!

Lo Squartatore di New York ***

Regie: Lucio Fulci (1982)

Deze film van Lucio Fulci is toch een stuk anders van toon dan de andere films die ik van hem gezien heb, het is meer een rechttoe rechtaan giallo. De overdadige hoeveelheden gore waar ie om bekend staat zijn hier zeker aanwezig, evenals een redelijke dosis erotiek en de film ziet er wat professioneler en standvastiger uit dan ik van hem gewend ben. Dit vond ik op zich wel jammer want ik hou wel van die eigenaardige, dilettante droomsfeer die hij vaak weet te creëren, terwijl wat mij betreft de sfeervolle muziek van Fabio Frizzi hier ook met node gemist wordt, maar dit zou goed een bewuste keuze geweest kunnen zijn gezien de andere insteek die deze film heeft. Dit alles gezegd is ‘The New York Ripper’ zonder meer uitstekend kijkbaar, weinig opzienbarend, maar toch vermakelijk en leuk. De scène met de donkere kamer, het meisje, Donald Duck en de kapotte colafles was inderdaad memorabel.

Paura nella città dei morti viventi ***1/2

Regie: Lucio Fulci (1980)

Ik heb nog niet zoveel van Lucio Fulci gezien, maar mezelf baserend op de drie die ik van hem gezien heb (naast deze ‘Zombi 2’ en ‘The Beyond’) is hij niet direct een technisch briljant filmmaker. Net als bij Jean Rollin hangen zijn films feitelijk als los zand aan elkaar en eindigen scènes voordat ze moeten eindigen maar zijn films worden gelukkig gelardeerd met enkele hoogst memorabele scènes waardoor je de foutjes graag vergeeft. Gelukkig is ook in deze film die bijzondere dromerige sfeer die ‘The Beyond’ ook al zo interessant maakte weer aanwezig, hoewel die dromerige sfeer dan ook weer net zo vaak teniet wordt gedaan door de overdadig smerige en vaak goedkope special effects, wat ik juist het bijzondere aan Fulci vind: hij weet twee elementen die elkaar feitelijk tegenspreken toch te combineren, want waar horrorfilms doorgaans oftewel suggestief oftewel expliciet zijn daar doet Fulci vrolijk beiden. En ik vind dat leuk. Daarnaast vind ik het altijd bijzonder om te zien hoe de meest waanzinnige momenten in Fulci volledig onverwacht kunnen opduiken, je weet nooit wat te verwachten. Neem nu die scène aan het begin waarin de politieagent de dood van het vrouwtje tijdens de seance onderzoekt: wat vreemde extreme close-ups van ogen (sowieso een Fulci kenmerk is het niet?) achter elkaar en dan ploef! een vuurwolkje. Het gaat allemaal nergens over maar het houdt mij aan de buis gekluisterd. Wat ook helpt is dat Fulci doorgaans de steun van de sfeervolle muziek van Fabio Frizzi heeft, altijd een hoogtepunt op zich en eentje van het type dat organisch in de film verwerkt zit. Mensen die in staat zijn om langs houterige dialogen, malle acteerprestaties en een onevenwichtig tempo te kijken, zullen in deze cultklassieker een zeer prettig filmpje treffen. Ik vond het in ieder geval de perfecte film om de katerige maandagmiddag mee door te komen.