Black Caesar ****

Regie: Larry Cohen (1973)

Eindelijk deze bekende blaxploitation film eens gekeken en ik heb me er uitstekend mee vermaakt, het is zelfs direct een van mijn favorieten. De film kent dankzij het vele locatie filmen dat lekkere straatgevoel dat de meeste blaxs hebben en wat zo’n essentieel element van het genre vormt. Dat het in wezen een losse remake van de gangster klassieker ‘Little Caesar’ is, maakt helemaal niet uit, want door het te transporteren naar een andere tijd en plaats wordt het op zich een compleet andere film ondanks dat het verhaal grotendeels hetzelfde is en je op dat punt weinig verrassingen kunt verwachten. Cultheld Larry Cohen regisseert met zijn gebruikelijke flair en economische directheid – iedere keer als ik een film van hem zie besef ik me dat ik veel meer van zijn films moet kijken, ik zal ‘Hell up in Harlem’ dan ook maar eens aanschaffen. De muziek van James Brown maakt het helemaal af.

Q – The Winged Serpent ***1/2

Regie: Larry Cohen (1982)

Deze film over een soort van gigantische vliegende slang die hoofden afbijt en mensen van daken plukt, is pas mijn tweede film van cult-icoon Larry Cohen (als regisseur dan, want ook ik heb ‘Phone Booth’ gezien) en wederom een erg vermakelijke. De speciale effecten in deze film zijn toch wel het meest opmerkelijk wat mij betreft, want dit lijkt wel Ray Harryhausen, maar dan 30 jaar later :lol: Maar dit zorgt enkel voor meer cult- en kijkplezier, want deze film neemt zichzelf toch niet zo serieus. De film bevat talloze krankzinnige camerabewegingen en staat bol van helicoptershots van New York, erg leuk. De acteurs maken deze film af: Michael Moriarty geeft misschien niet eens een goede performance, maar zeker wel een zeer fascinerende. Dit geld ook voor welbekende culthelden als Richard Roundtree (de originele Shaft) en David Carradine (idd. de Bill van Tarantino), waarbij vooral Carradine een vreemde combinatie van charisma en onkundig acteren ten beste geeft. Een van zijn laatste zinnen was voor mij wel een instant klassieker: ‘This guy doesn’t die easily’. De dictie van Carradine in combinatie met dat gezicht was goed voor een lachsalvo van mijn kant. Al met al is deze film misschien niet zo goed als die andere Cohen die ik gezien heb, ‘It’s Alive’, maar een merkwaardige film vol met tegenstellingen waar ik een vreemdsoortige fascinatie voor koester.