What’s the Matter with Helen? ***1/2

Regie: Curtis Harrington (1971)

Robert Aldrich legde in zijn film ‘What Ever Happened to Baby Jane?’ de basis voor een bizar subgenre, de Grand Dame Guignol waarin oudere dames niet meer helemaal goed zijn in de bovenkamer en zich merkwaardig gaan gedragen. In de latere films werd de horror factor danig opgeschroefd en voormalig experimenteel filmmaker Curtis Harrington neemt in deze film het stokje over met bijzondere resultaten. De relatie met die Aldrich film wordt overigens expliciet gemaakt niet alleen door de titel, er is zelfs een soort cameo van een dwergvrouw die qua uiterlijk veel weg heeft van Bette Davis, ster van die film. De film werd op de achterkant van de hoes omschreven als een ‘musical-horror-melodrama-satire-love story’ en dat vond ik een zeer gepaste omschrijving. Mensen die een straightforward genrefilm zoeken zullen hier weinig van hun gading vinden, maar ik vond de schizofrenie van het geheel eigenlijk wel verfrissend. Visueel gezien is het allemaal niet bijster opmerkelijk, wat ik na het zien van Harrington’s bijzondere ‘Night Tide’ en zijn achtergrond in avant-garde film eigenlijk wel gehoopt had, hoewel er wel enkele mooie stilistische elementen inzitten. ‘What’s the Matter with Helen?’ haalt het niet bij zijn illustere ‘voorgangers’ maar is zeker de moeite waard.

Night Tide ****

Regie: Curtis Harrington (1961)

Curtis Harrington begon zijn carrière met korte experimentele films en maakte zijn speelfilmdebuut met het zeer sfeervolle ‘Night Tide’, tevens de eerste hoofdrol van Dennis Hopper. De avant-garde roots van Harrington zijn soms nog terug te vinden in de visuele stijl van ‘Night Tides’, terwijl het erotische matrozenpakje van Hopper een directe echo lijkt van Kenneth Anger’s (een goede vriend van Harrington) avant-garde gay mijlpaal ‘Fireworks’. Het verhaal en de sfeer grijpt direct terug op de psychologische horrorfilms van Val Lewton (met name ‘Cat People’). Denk daarbij ook nog een film als ‘Carnival of Souls’ en je hebt bijna alle ingrediënten van deze prima lowbudget film. Hopper speelt opmerkelijk ingetogen en de krankzinnige jazzy muziek van David Raksin (onder meer bekend van de film noir klassiekers ‘Laura’ en ‘Force of Evil’) past perfect bij de sfeer. Een zeer dromerige en fascinerende film over een vrouw die wellicht een zeemeermin is. Prachtig latenight kijkvoer die mij zeer benieuwd heeft gemaakt naar de opmerkelijke carrière van Curtis Harrington.