Dick Tracy ***

Regie: Warren Beatty (1990)

Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom de stripverfilming ‘Dick Tracy’ zo’n grote flop werd, want waar het op papier erg veelbelovend er uit zag, daar klopte het in werkelijkheid van geen kanten. Het is een klassiek voorbeeld van een film waarin eigenlijk alles verkeerd is, waarin alles als los zand aan elkaar hangt. De film is met al zijn hysterische actie toch opvallend saai en ondanks het enorme keur aan bekende acteurs beklijft geen enkel personage, het is allemaal zaagsel en bordkarton wat deze film vult. Tegenover al die negatieve aspecten staat dan echter een redeeming value die het welhaast allemaal in een klap goed maakt en dat zijn de decors en de belichting. Warren Beatty heeft als regisseur ten minste een ding goed begrepen en dat is dat hij zich moet omringen met de juiste mensen en een van die mensen is altijd DoP Vittorio Storaro, bij het grote publiek waarschijnlijk het meest bekend omdat ie ‘Apocalypse Now’ voor Coppola in beeld bracht. Hij had voor Bertolucci al de mooiste kleurenfilm aller tijden gemaakt met ‘Il Conformista’ en ook hier kan hij zich uitleven met de meest delirische kleurenpatronen. Jammer alleen dat aan de rest van de film zo weinig aandacht besteed is.

Bulworth ****

Regie: Warren Beatty (1998)

Na zijn toch wel behoorlijk indrukwekkende ‘Reds’ is dit de tweede film die ik zie van acteur/ regisseur/ scenarist/ producent Warren Beatty en deze bijtende en vrij hilarische politieke satire is wederom een hoogst bevredigende poging van hem. Ik was al praktisch vergeten dat de legendarische Vittorio Storaro (‘Il Conformista’, ‘Apocalypse Now’) achter de camera’s gestaan had, totdat de scène met het gospelkoor kwam, want daar waren weer ineens die direct herkenbare warme kleuren waar Storaro zo bekend om stond. Een film als deze dreigt redelijk snel een droge, ‘onfilmische’ film te worden, maar Storaro geeft het geheel met zijn klasse de nodige visuele schwung, terwijl de muziek van Ennio Morricone niet bijzonder spectaculair is maar het de film wel een klein beetje extra geeft; Beatty had het goed begrepen dat hij zich moest omringen met de juiste mensen. Net zoals ‘Reds’ toont Beatty hier voldoende bescheidenheid en zelfrelativering om te voorkomen dat het een one-man show wordt, wat gemakkelijk gekund had aangezien de man de hand had in vrijwel ieder belangrijk aspect van de film. Het resultaat is een zeer prettige film.

Reds ****1/2

Regie: Warren Beatty (1981)

‘Reds’ is het type in Oscarnominaties grossierende (12) bigbudget epos in de trant van films als ‘The Godfather’ en ‘Once upon a Time in America’. Het vertelt het verhaal van een politiek actief duo (gespeeld door Warren Beatty en Diane Keaton), gesitueerd tijdens de roerige jaren van de Russische Revolutie. Hoewel Warren Beatty zowel de hoofdrol op zich neemt, regisseur en scenarist was, evenals producent, is dit verre van de Grote Warren Beatty Show. Dat wordt gelukkig meteen duidelijk de eerste keer dat Beatty in beeld komt: in plaats van midden in het frame zoals de meeste Amerikaanse regisseurs dat plachten te doen, zien we Beatty helemaal aan de zijkant van het frame, nauwelijks opvallend. Met Vittorio Storaro achter de camera kan het haast niet anders en het moet er visueel allemaal gelikt uitzien en dat is dan ook het geval: technisch is het allemaal perfect, maar gelukkig zitten er ook nog voldoende eigenwijze of merkwaardige montagemomenten of cameraposities in om meer te zijn dan vakwerk; de hele film is duidelijk geënt op de klassieke Amerikaanse manier van filmen, maar Beatty is zijn rol als speerpunt in de Amerikaanse experimentele Renaissance van begin jaren ’70 gelukkig niet vergeten. De film heeft ook veel meer een Europese sensibiliteit dan een Amerikaanse, zonder de toegankelijkheid van de Amerikaanse film te verliezen. Natuurlijk zit er de nodige pompeuze retoriek in de film, evenals een aantal sentimentele momenten, maar deze worden altijd zeer prettig binnen de perken dan wel volledig buiten de deur gehouden, gelukkig ook zonder een al te manipulatief gebruik van muziek bijvoorbeeld. De film is met zijn 195 minuten op zich een hele lange zit, maar toch vloog de film voorbij, altijd een prestatie op zich. Dankzij de relatief afstandelijke houding van de film, weet de film je echter niet echt emotioneel te raken; Beatty gaat duidelijk meer van het intellect dan voor het gevoel. Al met al is ‘Reds’ misschien niet het epische meesterwerk waar sommige mensen het voor willen verslijten, maar een bijzonder fascinerende en bij vlagen zeer geïnspireerde film is het zonder meer en iedereen mag dit werk dan ook zeker gezien hebben.