The Pit and the Pendulum ***1/2

Regie: Roger Corman (1961)

Een typische maar zeker bovengemiddelde Roger Corman verfilming van een Edgar Allen Poe verhaal. De film opent enigszins hetzelfde als ‘The House of Usher’ van een jaar eerder en heeft sowieso redelijk wat parallellen: zo is er Vincent Price in beide films, maar ook de sets worden hier vrolijk hergebruikt uiteraard, want Corman stond er bekend om nooit sets weg te gooien, dat vond hij zonde van het materiaal. Daarom gebruikte hij de sets en rekwisieten van iedere voorgaande film voor iedere volgende film en bouwde er met iedere volgende film ook weer wat bij zodat iedere successieve film er net een stukje professioneler uit ging zien, er was immers steeds meer decor beschikbaar –het is een werkwijze waarmee Corman zich de naam Koning van de B-film verschafte. Daarnaast wordt deze film trouwens nog opgevrolijkt door de aanwezigheid van Barbara Steele, op dat moment bekend dankzij haar rol in die klassieke Mario Bava shocker ‘Black Sunday’. In feite zijn al die Poe films van Corman vergelijkbaar, maar gelukkig hoort deze bij de iets betere net als mijn favoriete ‘The Masque of the Red Death’ en dat betekent naast veel sfeer ook enkele lekker losgeslagen scènes. Geen enkele van deze serie films is een echt meesterwerk, maar ze zijn vrijwel standaard uiterst kijkbaar, triomfen van efficiëntie en bij vlagen ook nog eens prettig geïnspireerd.

The Trip ***1/2

Regie: Roger Corman (1967)

Er zijn van die films die overduidelijk het product zijn van de plaats en tijd waarin ze gemaakt zijn en ‘The Trip’ is zonder meer een van die films. Het is eind jaren ’60 en de geestverruimende drugs LSD is razend populair, mede dankzij de openlijke steun en experimenten van Harvard professor Timothy Leary en deze film speelt daar zeer handig op in, hoewel uiteraard ook een film als ‘2001: A Space Odyssey’ duidelijk beïnvloed is door de LSD cultuur. De film is gebaseerd op de eigen ervaringen van B-film koning Roger Corman en op de ervaringen van Jack Nicholson, die het scenario op zijn naam kreeg. Je moet een beetje heenkijken door alle flower power psychedelica, maar het is verder gewoon in alle opzichten een vermakelijke film, waarbij uiteraard vooral de verbeelding van de LSD trip zeer inventief en leuk gedaan is met allerlei kleureneffecten, merkwaardige decors, lensvervormingen en lekker psychedelische muziek. De film was natuurlijk controversieel want het is in vrijwel ieder opzicht simpelweg een handleiding voor LSD gebruik (ondanks de doorzichtige ‘waarschuwingen’) en is daarnaast ook een lowbudget voorloper van ‘Easy Rider’ zeker dankzij de betrokkenheid van figuren als Peter Fonda, Jack Nicholson en Dennis Hopper. Hoewel ik nooit specifiek LSD gebruikt heb, vond ik het verliezen van het contact met de werkelijkheid en het zien van nieuwe elementen in bekende dingen die veel drugs tot gevolg hebben erg goed overgebracht, iets waar ik dan weer wel ervaring mee heb. Het is allemaal erg gedateerd maar ook erg leuk.

The Premature Burial **1/2

Regie: Roger Corman (1962)

Die Edgar Allen Poe verfilmingen van Roger Corman zijn vrijwel altijd prima om te pruimen, maar deze vond ik wat tegenvallen. Het idee of de angst van levend begraven worden is uiteraard een geweldig uitgangspunt, maar ik vond de uitwerking allemaal maar zo zo. De film is nergens eng, spannend, uitzinnig of zelfs maar sfeervol. OK, dat laatste best wel een beetje, dat zijn alle Corman Poe films, maar het voegt weinig toe aan die andere films en het is allemaal wat braafjes. Oscar winnaar Ray Milland (die geweldige dronkaard uit ‘The Lost Weekend’) speelt hier de hoofdrol maar doet dat op nogal nietszeggende wijze. Echt al te veel moet je natuurlijk ook niet verwachten van een film als deze, maar onbekenden met Corman’s werk dienen eerder een andere dan deze te zien.

The Masque of the Red Death ***1/2

Regie: Roger Corman (1964)

Na lang aandringen van kinky queen deze film toch maar eens gekeken en met veel plezier kan ik zeggen. Roger Corman, de welbekende koning van de B-film, de meest effectief werkende regisseur ooit (hij maakte zijn films vrijwel altijd binnen een paar weken) en de man die Movie Brats als Francis Ford Coppola en Martin Scorsese in het zadel hielp. Voor zijn Edgar Allen Poe verfilmingen had Corman doorgaans een wat groter budget en dat is aan deze film goed te merken, want de decors en kostuums zien er uitstekend uit en je hebt nergens het gevoel naar een B-film te zitten kijken. Vincent Price aan boord is altijd een pré en hij doet hier wat ie altijd doet, altijd prettig. Verder bevat de film voldoende mooie momenten voor een midnite film als deze (waaronder een mooie in groen geschoten fantasiesequentie) en is het constant vermakelijk. Het is geen film die ik de gemiddelde filmkijker zou willen aanraden, maar voor een ieder met een interesse in dit soort nachtelijke uitstapjes is dit een puike film om te zien.

The Raven **1/2

Regie: Roger Corman (1963)

Roger Corman had voor zijn Edgar Allen Poe films doorgaans een wat groter budget dan gebruikelijk, dus ook voor deze film. Het is de eerste keer dat Boris Karloff, Vincent Price en Peter Lorre samen te zien waren (een jaar later wederom in Tourneur’s ‘Comedy of Terrors’) en het resultaat is vrij innemend. De toon van de film is overduidelijk parodiërend, ook al vond ik de film nergens echt grappig, het was vooral een kleine glimlach waard. De acteurs (waaronder ook een jonge Jack Nicholson) zijn allemaal prima op dreef, de muziek van Les Baxter prettig uiteenlopend en het scenario bevat voldoende kwinkslagen om het interessant te houden. Ik vond het allemaal geen hoogvlieger, maar wel een voldoende. De sets herkende ik nog van ‘The Terror’, een film die Corman later samen met Karloff en Nicholson in twee dagen zou opnemen, omdat Corman het maar zonde vond om de sets die er toch stonden maar een keer te gebruiken.