La Noche de las gaviotas *1/2

Regie : Amando de Ossorio (1975)

Het vierde en laatste deel uit die Spaanse Blind Dead serie. Het eerste deel was al niet bepaald een toonbeeld van kwaliteit maar dankzij zijn dromerige sfeer toch zeker de moeite waard, maar met iedere opvolger werd de kwaliteit allengs nog lager. De Ossorio bracht met ieder deel een variatie in het spel, vermoedelijk om het zo interessant te houden, maar het blijven natuurlijk variaties op hetzelfde en hier is het niet bijzonder interessant meer. Het gebruik van allerlei filters (of was het gewoon een slechte DVD?) maakt het er allemaal niet beter op.

El Buque maldito *

Regie: Amando de Ossorio (1974)

Die Spaanse Levende Doden Quadrilogie van Amando de Ossorio is nogal een aflopende zaak als je het mij vraagt: het eerste deel was niet briljant, maar zonder meer memorabel, het tweede deel al een heel stuk minder en dit derde deel is…. tja, een derde deel. De beruchte ridders zonder ogen hebben dit keer hun paarden verruild voor een schip en hoewel variatie in dergelijke reeksen altijd welkom is, is dat ook het enige welkome eigenlijk aan deze film. Het is verder namelijk gewoon strontvervelend. Nergens meer te bespeuren is die lekker dromerige sfeer die het eerste deel en in een stuk mindere mate het tweede deel zo leuk maakten, dit is gewoon mannen in skelettenpakken die hier en daar een vrouw meenemen in hun hel en verdoemenis. Zucht. Nog maar een deel te gaan en dan ben ik van deze ellende af…

El Ataque de los muertos sin ojos **

Regie: Amando de Ossorio (1973)

Dit tweede deel uit de ‘Spaanse Night of The Living Dead quadroligie’ is maar een zeer matige film die enkel geschikt is voor de doorgewinterde (Euro)horror liefhebber, hoewel zelfs die maar weinig redeeming value zal vinden in dit rommeltje. Dat een vervolg eenzelfde patroon volgt als het origineel met meer doden en bloedvergieten is bijna een regel in het horrorgenre, maar in deze film worden zelfs complete scènes zonder enige schaamte overgenomen. Daarnaast begint de film uiteraard met de dode ridders zonder ogen die weer uit hun graf kruipen om vervolgens wraak te gaan nemen, een gebeurtenis die echter vrolijk de hele film lang duurt. Over plotloos gesproken. Het bevat iets meer gore, met zelfs een heus ‘Blood Feast’-achtig moment waarin een kerel een orgaan uit iemands lijf trekt en het smakelijk verorbert. Dit kun je objectief onmogelijk als goede of zelfs maar matige film bestempelen, maar weet je wat het ergste is? Ik heb me niet eens ontzettend verveeld, maar je kunt mij zo midden in de nacht vrijwel alles voorschotelen. Tegen het einde toe begon zelfs ik echter mijn interesse te verliezen, ook al bracht een scène met een kind toen weer enigszins jolijt in de zaak. Het einde was een anticlimax if I ever saw one.

La Noche del terror ciego ***1/2

Regie: Amando de Ossorio (1971)

‘Tombs of the Blind Dead’ wordt vaak gezien als het Spaanse antwoord op ‘Night of the Living Dead’ en zou onder bezielende leiding van Amando de Ossorio zelfs uitgroeien tot een heus kwartet films rondom de ‘Blind Dead’. Nu is het wellicht logisch dat een zombiefilm uit deze tijd automatisch met die Romero film vergeleken wordt, maar ik vond de verschillen dermate groot dat het meer een marketingtruc is dan iets anders. Ik vond het een mooie mengeling van sfeer en gore en vooral die sfeer is bij vlagen uitstekend. Het is typisch zo’n geval van een problematische film waarin de horrorscènes en de normale scènes schril tegen elkaar afsteken: deze laatste worden geplaagd door het typische belabberde acteerwerk, clichématige dialogen en voelen vaak zo plichtmatig aan. Maar het gaat in dit soort films uiteraard om de enge scènes en die zijn eigenlijk meer dan uitstekend met sfeervolle belichting en een prettige sfeer. Vooral de eerste scène waarin de ridderzombies uit hun graf opstaan en de paardenachtervolging in slowmotion maakte grote indruk op me met de uitgesponnen, dromerige sfeer. Er zijn meer memorabele scènes, maar ze zijn uiteindelijk iets te dun gezaaid om het een fantastische film te noemen. Het is een film vol fouten waarvan de positieve punten echter dermate interessant zijn dat het uitermate geschikt latenight entertainment is en voor horrorliefhebbers meer dan de moeite waard.