Love and Death ***1/2

Regie: Woody Allen (1975)

Deze film is Allen’s satire op de Russische cultuur en literatuur en aangezien ik weinig daarvan afweet had ik het gevoel dat mij nogal wat dingen ontgingen. Toch vond ik het een vrij vermakelijke film, waarin Allen’s typische observaties en grapjes over hoge cultuur en filosofie afgewisseld worden met hele flauwe en banale grappen. Ik zie Allen het liefste in zijn neurotische stadsmens persona waarmee hij later de wereld zou veroveren, maar toch is deze absurdistische komedie zeker de moeite waard. Nooit gedacht dat ik Howard Vernon ooit nog in een Allen film zou zien trouwens!

Bullets over Broadway **1/2

Regie: Woody Allen (1994)

Redelijk matige Allen film als je het mij vraagt. Sommige personages zijn nog best interessant, maar de goede grappen zijn te dun gezaaid en het scenario kwam nogal clichématig op me over. Het helpt allemaal ook niet veel dat ik John Cusack een van de meest onuitstaanbare figuren ooit vind. Wat ik echter vooral miste waren de scherpe observaties of briljante one-liners waar Allen op zijn best in kan grossieren.

Match Point ****1/2

Regie: Woody Allen (2005)

De laatste jaren zijn uiteraard niet de beste jaren geweest voor Woody Allen, maar het blijft Woody dus ik houd vol. En Match Point is eindelijk weer eens een sterke Allen film! Nee, het is geen Manhattan of Crimes and Misdemeanors, maar vele malen beter dan zijn laatste films (al kan ik niet claimen die allemaal gezien te hebben). De grootste verademing is denk ik het feit dat Woody zijn geliefde, hectische New York in deze film heeft ingeruild voor het statige Londen. Daardoor dus geen gevatte, neurotische dialogen en zelfs weinig typerende Allen observaties. Uiteraard wel aanwezig zijn liefdesperikelen en de eeuwige strijd tussen ratio en emotie. De twee leads (Scarlett Johansson en Jonathan Rhys-Meyers) zijn perfect gecast en dragen de film. Het openingsshot is bloedmooi, hoewel de film dan enigszins moeite heeft om op gang te komen. Maar naar mate de film vordert begint hij steeds meer gewicht te krijgen en de tweede helft is gewoon ijzersterk, waarin Allen het geheel de proporties geeft van een Griekse tragedie. Een zeer grote meevaller en ik zat aan het eind van de film echt even stuk. Hulde voor Woody!